Historia Fundacji
Powołanie do życia Fundacji DRACHMA jest wynikiem wieloletnich doświadczeń, wspólnych inicjatyw i działań ludzi, którzy z oddaniem poświęcają się pracy na rzecz drugiego człowieka. Niewątpliwie do grupy tych osób należy ks. dr Mirosław Szewieczek – duszpasterz, katecheta, inicjator wielu przedsięwzięć mających na celu integrację i kształcenie młodzieży, niesienie pomocy potrzebującym, a przede wszystkim zbliżenie ludzi do Boga. STOWARZYSZENIE NA RZECZ DZIECI I MŁODZIEŻY Jego posługa duszpasterska bierze swój początek w Chybiu. To tu w 1993 roku powstało stowarzyszenie na rzecz dzieci i młodzieży SL SALOS „Radość”, w ramach którego ks.M.Szewieczek organizował wyjazdy integracyjne dla osób niepełnosprawnych. Do osób inicjujących tę formę wolontariatu należeli m.in. Aleksandra Gabryś, Helena i Krzysztof Bełtowscy, którzy w późniejszym czasie kontynuowali tę działalność w ramach Stowarzyszenia „RAZEM”. Początkowo wyjazdy letnie miały charakter bardzo kameralny. Uczestniczyło w nich około dwudziestu podopiecznych i tyleż samo opiekunów. Z czasem liczba i jednych, i drugich znacznie wzrosła, a to za sprawą bardzo dobrej opinii, jaką cieszyły się owe wyjazdy. Dla wielu niepełnosprawnych była to najczęściej jedyna tego typu forma wypoczynku i rozrywki, jedyna szansa przeżycia czegoś nowego i ciekawego. Wyjazdy te były dla niektórych niepełnosprawnych dzieci i dorosłych jedną z nielicznych możliwości „wyjścia” z domu, poznania nowych osób, nawiązania kontaktów. Wyjazdy oraz spotkania przed i pokolonijne z osobami niepełnosprawnymi zawsze były równie ważne dla ich opiekunów. To tutaj młodzi ludzie zdobywali doświadczenie w opiece nad osobami wymagającymi szczególnej troski. Tutaj młodzież szkolna i akademicka uczyła się przełamywać swoje najróżniejsze bariery, uczyła się tolerancji, zrozumienia, akceptacji, empatii oraz cierpliwości. Z drugiej strony wyjazdy integracyjne z niepełnosprawnymi dawały młodym wolontariuszom ogromną satysfakcję i poczucie spełnienia. Czuli się potrzebni zarówno wtedy, kiedy trzeba było podopiecznych umyć, ubrać, nakarmić, jak i wtedy, gdy trzeba ich było pocieszyć lub towarzyszyć im w zabawie. Innym, znaczącym przedsięwzięciem było stworzenie Ośrodka Współdziałania Dzieci i Młodzieży w ramach istniejącego już stowarzyszenia. Zniszczone i bezużyteczne dotychczas pomieszczenia zmieniły się w piękne miejsce, z którego na co dzień mogły korzystać dzieci z nowopowstałej świetlicy socjoterapeutycznej, a w soboty osoby niepełnosprawne, dla których zajęcia przygotowywali wolontariusze. Ks. M.Szewieczek i współorganizatorzy (Gosia Michałka, Rysiek Siuciak, Gabrysia Czechowska, Ola Czechowska, Bogdan Paruch, Jola Goliasz, Aldona Herok, Kasia Dendys, Tomek Balcarek, Tomek Kawa, Michał Głupczyk, Ewa Dziendziel, Edyta Gil, Krzysiek Pietroszek, Rafael Gwizdoń) ośrodka byli tymi, którzy włożyli mnóstwo pracy i energii w zbudowanie tego obiektu, w znalezienie sponsorów. Podkreślić należy wkład pracy Jana Farugi, którego firma budowlana zrealizowała ten projekt zupełnie bezinteresownie. W efekcie oddano do użytku kilka pomieszczeń, w których mogły odbywać się zajęcia terapeutyczne. W uroczystym otwarciu ośrodka uczestniczyli mieszkańcy Chybia, przedstawiciele władz samorządowych, właściciele firm udzielających finansowego wsparcia oraz duchowieństwo z biskupem diecezji bielsko – żywieckiej Tadeuszem Rakoczym. Działalność ośrodka zainicjowała grupa młodzieży (Renata Sobala, Magda Kidoń, Edyta Zachurzok, Piotrek Mojżyszek, Krzysiek Pietroszek, Maciek Karkula, Wiola Michalska, Ewa Dziendziel), która przedstawiła zebranym spektakl pt.: „Mały Książę”. Z inicjatywy ks. M. Szewieczka rokrocznie na zakończenie rekolekcji wielkopostnych przygotowywano w Chybiu przedstawienia teatralne, w realizację których każdorazowo włączały się spore grupy młodzieży. Spośród przedstawień, które się odbyły, wymienić należy „Znak Krzyża” oraz kilka wersji „Pasji”. Spektakle te wystawiano w niecodziennej scenografii, jaką stanowiły mury kościoła, a najważniejszymi środkami wyrazu były tu obraz, muzyka i światło. ZAKŁAD KARNY W CIESZYNIEKolejne, ważne miejsce w służbie duszpasterskiej ks. M. Szewieczka zajmuje Cieszyn, gdzie pełnił obowiązki wikarego w parafii św. M. Magdaleny. To tutaj w 1997 został kapelanem Zakładu Karnego, a tym samym członkiem Międzynarodowego Bractwa Więziennego, do współpracy z którym w cieszyńskim Zakładzie Karnym zaprosił m.in. Urszulę Gawron, Sławomira Łagowskiego i Dorotę Kanię. Zadaniem tej organizacji jest resocjalizacja więźniów (poprzez katechezy, liturgie eucharystyczne, przygotowania do sakramentów) oraz niesienie pomocy ich rodzinom. Ta posługa jeszcze bardziej rozszerzyła krąg jego działań katechetycznych. Rezultaty tej pracy można było zauważyć wielokrotnie ( np. wiosną 1999 i 2000), kiedy to podczas rekolekcji dla licealistów wśród zaproszonych gości znaleźli się m.in. byli więźniowie ZK w Cieszynie, którzy pozytywnie przeszli cały proces resocjalizacyjny i wrócili do normalnego życia w społeczeństwie. Dali oni szczególne świadectwo swojego nawrócenia, a dla młodych ludzi stali się przykładem trudnej, ale owocnej pracy nad sobą. W tym samym roku z inicjatywy ks.M.Szewieczka, który również w tym czasie pełnił funkcję kapelana szpitalnego, zrodził się pomysł założenia w Cieszynie hospicjum. Dzięki zaangażowaniu w ten projekt wolontariuszy jak również osób o wykształceniu medycznym (Tadeusz Niwiński, Iwona Madzia, Tomasz Rykała, Jacek Kuna, Urszula Knieżyk oraz Urszula Skupień, Maria Giercuszkiewicz-Robak, Anna Mendera, Krystyna Pohoska, Maria Kocych-Imielska, Mariola Sufa, Aleksandra Dec, Dorota Kania, Barbara Polak, Joanna Sobieska, Anna Szerszeniewska, Maria Czernik) w lipcu 1997 zostało w Sądzie Okręgowym w Bielsku - Białej zarejestrowane Stowarzyszenie Przyjaciół Chorych HOSPICJUM im. Łukasza Ewangelisty. Cieszyńskie hospicjum wyróżnia się spośród innych tym, że jest ekumeniczne. W zakres posługi zalicza się nie tylko pomoc lekarsko-pielęgniarską, ale przede wszystkim wsparcie psychiczne, duchowe, moralne. Na przełomie 1997/1998 zrealizowany został w Cieszynie spektakl pt.: „Widziałam Pana, czyli pełna życia wizja nawrócenia grzesznicy – Marii Magdaleny”. W jego powstawanie zaangażowana była grupa kilkudziesięciu młodych ludzi, którzy wcielili się w role aktorów, operatorów światła, akustyków, wokalistów, muzyków, narratorów. Zjednoczona grupa młodych ludzi, będących wyznania katolickiego jak i ewangelickiego, działała pod kierunkiem ks. Mirosław Szewieczka z kościoła rzymskokatolickiego - pomysłodawcy powstania spektaklu i nadania mu ekumenicznego charakteru – oraz ks. Alfreda Borskiego z kościoła ewangelicko-augsburskiego. Spektakl miał podwójną premierę - 16 maja 1998 roku w kościele Jezusowym w Cieszynie i 17 maja 1998 r. w kościele św. Marii Magdaleny także w Cieszynie. Od tego momentu wystawiony został kilkadziesiąt razy, zarówno w kraju jak i za granicą. Pokazywany był głównie w kościołach, ale trzykrotnie zawitał pod dachy więzień. Zagraniczne tourne odbyło się na przełomie kwietnia i maja 1999 r. we Włoszech. Stało się to możliwe dzięki zgłoszeniu projektu spektaklu do konkursu w ramach programu „Młodzież dla Europy” finansowanego ze środków Unii Europejskiej. Projekt uzyskał wyróżnienie w akcji pod nazwą „Inicjatywy młodzieżowe” mającej na celu promowanie działań o charakterze innowacyjnym, które można by zaproponować do realizacji w innych krajach lub regionach. We Włoszech spektakl pokazany został w 10 parafiach i kościołach położonych na trasie prowadzącej z północy na południe, pomiędzy Turynem a Neapolem. Inne, bardzo istotne przedsięwzięcie ks.M.Szewieczka związane było z przygotowaniami do Jubileuszu Roku 2000. Z tej oto okazji w ramach spotkań duszpasterskich zorganizowano w Cieszynie święto radości dla dzieci i młodzieży o charakterze ewangelizacyjnym. Pomysłodawcami „EWANGELIZACJI Cieszyn 2000”, a rok później „EWANGELIZACJI Cieszyn 2001” była młodzież akademicka oraz księża i katecheci (Bronisława Szkutek, Katarzyna Gembala, Urszula Gawron, Dorota Kania, Maksymilian Kapalski, Monika i Bartosz Zielenkiewiczowie, Andrzej Czerny, Adam i Ewa Zamirscy, ks.Stanisław Filapek, ks.Staniaław Binda, ks.Dariusz Suchy, ks.Mariusz Zemanek). Każda z ewangelizacji była poprzedzona regularnymi, cotygodniowymi spotkaniami modlitewnymi dla młodzieży, podczas których realizowany był wcześniej przygotowany ogólnopolski program ewangelizacyjno - wychowawczy związany z Wielkim Jubileuszem Roku 2000. Podsumowaniem pracy w roku szkolnym 1999/2000 był wyjazd stuosobowej grupy młodzieży na XV Światowe Dni Młodzieży do Włoch i na spotkanie z papieżem na Tor Vergata w Rzymie. Święta majowe zwane „Ewangelizacjami” opierały się na pracy wolontariuszy (młodzież szkól średnich i studenci), przygotowywanej wcześniej w ciągu roku w parafii. Natomiast w maju organizowane były koncerty najbardziej znanych chrześcijańskich grup muzycznych i solistów, konferencje i wykłady o tematyce religijnej, wystawy fotograficzne, aukcje prac plastyków cieszyńskich na rzecz dzieci najuboższych, plenery i zabawy dla najmłodszych oraz spotkania z wybitnymi osobami Kościoła Katolickiego (m.in. o.Jan Góra- organizator spotkań na Lednicy, o.L.Knabit- benedyktyn z Tyńca, o.Ryszard Sierański – duszpasterz młodzieży uzależnionej z Katowic). „EWANGELIZACJA Cieszyn 2001” była jednocześnie prezentacją nowych ruchów religijnych działających we współczesnym Kościele. Dzięki tym przedsięwzięciom udało się zintegrować młodzież szkolną i studentów, pomóc w rozwinięciu ich umiejętności i talentów, nauczyć młodych ludzi odpowiedzialności i zaangażować ich w dzieło pracochłonne, ale niezwykle wartościowe, jakim jest wolontariat. Innym, ważnym osiągnięciem było zbliżenie się do grup młodzieżowych i środowisk protestanckich, ponieważ ewangelizacja zakładała od początku współpracę z Kościołem Ewangelicko-Augsburskim. FESTIWAL FILMOWY „LINIA ŻYCIA” W latach 1999 – 2001 był współorganizatorem festiwalu filmowego „Linia życia”, który odbywał się w cieszyńskim kinie „Piast”. Założeniem festiwalu było prezentowanie takiego dorobku kinematografii, który pozwala odkryć i umocnić wartości chrześcijańskie, wzmacnia autorytet starszych oraz ukazuje wrażliwość na ludzkie potrzeby. W festiwalach brała udział młodzież wraz z rodzicami, wychowawcami i opiekunami ze szkół, w których ks.M.Szewieczek uczył. Przy okazji projekcji filmów zapraszane były do kina na krótkie spotkania z publicznością znane postacie z życia artystycznego bądź środowiskowego (m.in. K.Zanussi, M.Komorowska, T.Sławek-rektor UŚ, o.R.Sierański – duszpasterz młodzieży z katowickiego Dworca PKP). Bielsko-Biała to miasto będące miejscem realizacji kolejnych idei. To tu zrodziła się wieloletnia współpraca z chórem Gospel Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej I i II stopnia, w której to ks.M.Szewieczek uczy katechezy. Chór pod dyrekcją Zuzanny Pradeli istnieje już od czterech lat. Tworzy go młodzież, która poprzez muzykę wielbi Boga i dzieli się swoją radością z drugim człowiekiem. Chór koncertował wielokrotnie na terenie Bielska-Białej i innych podbeskidzkich miast, a także brał udział w Tygodniu Kultury Chrześcijańskiej w Warszawie. Co rok uczestniczy także w warsztatach Gospel, w trakcie których młodzi muzycy doskonalą swoje umiejętności pod okiem doświadczonych instruktorów z Anglii i Stanów Zjednoczonych, ale przede wszystkim pogłębiają swą wiarę wraz z wieloma ludźmi z całego świata. Poprzez kontakty ks. Mirosława Szewieczka - duchowego opiekuna – chór trzykrotnie brał udział w tournee po Włoszech, gdzie rozsławiał polską kulturę, występując na koncertach m.in. w Wenecji, Rzymie, Watykanie, Padwie i Neapolu. KONCERT CHARYTATYWNY NA RZECZ PURIZobacz zdjęcia Przeczytaj fragment książki Tomasza Mazura "Mozaika Indyjska" Inną formą działalności na rzecz drugiego człowieka była realizacja kampanii mającej na celu wsparcie finansowe ośrodka dla trędowatych w Indiach założonego 25 lat temu i prowadzonego przez polskiego misjonarza, człowieka roku 2006, ojca Mariana Żelazka. Organizatorami przedsięwzięcia wraz z ks.Mirosławem Szewieczkiem byli siostra Teresa Biłyk – prezes Stowarzyszenia „Forum edukacyjne”, Marta Lelek, Edyta Liptak i Kuba Abrahamowicz. Kampania składała się z dwóch głównych przedsięwzięć. Pierwszym z nich było wydanie kalendarza ściennego, zawierającego szczegółowe informacje na temat działalności ośrodka w Puri oraz sposobów wspierania przebywających w nim dzieci. Drugim przedsięwzięciem, a zarazem punktem kulminacyjnym kampanii, był koncert charytatywny zorganizowany 9 grudnia 2007 roku w Bielskim Centrum Kultury. Udział w koncercie zgłosiło szereg artystów z kraju oraz z zagranicy. Włączyły się także grupy teatralne, co sprawiło, że koncert stał się wyrafinowanym, co do treści i formy spektaklem. Orkiestra symfoniczna bielskiej szkoły muzycznej stworzyła oprawę artystyczną całego przedsięwzięcia. Dochód ze sprzedaży biletów oraz kalendarzy przekazany został ośrodkowi w Puri, a konkretnie szkole integracyjnej dla dzieci z rodzin dotkniętych trądem. Przekaz artystyczny koncertu miał dotyczyć trędowatych w szerszym pojęciu niż dosłowne znacznie tego słowa. Jego celem było zwrócenie uwagi na różne formy, przyczyny „wykluczenia” ze społeczeństwa czy też zepchnięcia na jego margines drugiego człowieka. |
